Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης -Ένα αληθινό περιστατικό !

Πήγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα γραφεία της εφημερίδας «Ακρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα. Ο Σταμάτης Σταματίου (Στάμ Στάμ) δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής. Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώσει και το κείμενό του. Ακολουθεί ο χαρακτηριστικός διάλογος , όπως τον κατέγραψε ο Στ. Σταματίου:
«-Κι αυτά τι να τα κάμω; Δεν τα θέλετε;
Και μου έδειχνε κάτι χαρτιά. Νόμισα πως ήταν πιστοποιητικά απορίας.
–Κράτησέ τα, του είπα, εμάς δεν μας χρειάζονται.
Εσείστηκε, λυγίστηκε ολίγο, έκανε, σκυφτός να φύγη, ξαναγύρισε.
–Τότε αφού δεν σας χρειάζονται αυτά, εγώ με τι δικαίωμα θα πληρωθώ;
–Δεν πειράζει, αρκούμεθα εις τον λόγον σας. Χριστούγεννα είναι τώρα.
–Ναί, αλλά αν δεν πάρετε αυτά, εγώ δεν μπορώ να πάρω χρήματα.
–Μα δεν τα παίρνετε εσείς τα χρήματα, σας τα δίνουμε εμείς!...
–Ε, τότε, πάρτε κι εσείς ετούτα που μου τα ζητήσατε.
Και τα άφησε σιγά και μαλακά απάνω στο τραπέζι. Εσκέφθηκα, μήπως του ζήτησε τίποτα πιστοποιητικά το λογιστήριο.
–Μα τι είναι, επι τέλους αυτά, του λέω, που πρέπει απαραιτήτως να τα πάρουμε;
–Το διήγημα των Χριστουγέννων, που μου εζητήσατε.
–Το διήγημα των Χριστουγέννων... και ποιός είσθε σείς;
–Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης!
–Ο ίδιος;
–Ο ίδιος και ολόκληρος!
Επεσε το ταβάνι κα μέ πλάκωσε, η πέννα έφυγε απο τα χέρια μου, όλα εκεί μέσα, εικόνες, καρέκλες, βιβλία, εφημερίδες, σαν να στροβιλίσθηκαν γύρω μου και έκανα ώρα να συνέλθω.
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης! Αυτός ο πρίγκηψ των Ελλήνων λογογράφων, που τον φανταζόμουνα ακτινοβολούντα, γελαστόν, ωραίον, καλοντυμένον, ευτυχή, γεμάτον εγωϊσμόν, αέρα και μεγαλοπρέπεια, αυτός!... Αυτός ο μαλακός, ο καλός, ο δειλός, ο φοβισμένος, και τσαλακωμένος άνθρωπος, που στεκότανε με συστολή μαθητού επιμελούς, εκεί ενώπιόν μου!... Αυτός, που μας έδωκε γλύκες πνευματικές και συγκινήσεις ψυχικές, που ανιστόρησε κόσμους θαλασσινούς, κι᾿ εζωντάνεψε, εμπρός μας, ανθρώπους μακρυνούς κι᾿ αγνώστους, που τούς έκαμε δικούς μας, εντελώς δικούς μας, σαν να περάσαμε μιά ζωή μαζί, αυτός σε μιά τέτοια κατάστασι, εκεί ενώπιόν μου!... Του έσφιξα το χέρι χωρίς να ημπορώ ούτε μιά λέξι να προφέρω. Απο την ταραχή μου και τη σαστιμάρα μου ούτε το φώς δεν άναψα. Αισθάνθηκα ένα τρεμουλιαστό χέρι να σφίγγη το δικό μου και τον έχασα μέσα εις το σκοτάδι... Εμεινε όμως πίσω μια μοσχοβολιά κηριού που λυώνει εμπρός στις άγιες εικόνες, κάτι από του καντηλιού το σβύσιμο, κάτι από θυμιατού πέρασμα μακρυνό, μακρυνό πολύ...».


Πηγή: http://ligakaikala.blogspot.com/2011/12/blog-post_22.html
              Διετηρήθη η ορθογραφία του κειμένου

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 11: 00΄

v Απολυτίκιο Χριστουγέννων(Μιχαήλ Καΐπης – Σταμάτης Σταματόπουλος)
v «Τα κάλαντα» – πίνακας Νικηφόρου Λύτρα (σχολιασμός)
v Κάλαντα Χριστουγέννων
v Βυζαντινή εικόνα – επεξήγηση της εικόνας των Χριστουγέννων (Κατσίβελου Νικολέτα – Αποστολόπουλος Παναγιώτης)
v Η Γέννηση του Χριστού-ποίημα (Βασιλική Σπηλιωτοπούλου – Ανδριάννα Μπουρνάζου)
v Χιόνια στο καμπαναριό-τραγούδι από τις τάξεις Α1 και Α2
v Το άστρο της Βηθλεέμ ήταν ένα φυσικό φαινόμενο; (Αντωνόπουλος Νικόλαος – Καρτέρη Γεωργία)
v Οι καμπάνες των Χριστουγέννων(ποίημα Μιχαέλα Τσεαλνίκ)
v Το δέντρο των Χριστουγέννων(Καραμήτσας Απόστολος)
v Ω! Έλατο – τραγούδι από τη Β1 τάξη
v Κάλτσες δώρων (Κυρίτση Άννα)
v Χριστόξυλο (Μαυροπούλου Αθηνά- Αντωνοπούλου Γαρυφαλλιά)
v Μικρός τυμπανιστής –τραγούδι από τη Δ΄ τάξη
v «Τα δύο μικρά έλατα» -Διήγημα της Ευγενίας Παλαιολόγου – Πετρώνδα. Διαβάζουν ο κος Αθανάσιος Κουσουλός και η κα Αικατερίνη Φιτσιάλου
v Τρίγωνα Κάλαντα – τραγούδι από τη Γ1 τάξη
v Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στο Βυζάντιο (Καρατζά Ευαγγελία)
v Το έθιμο του ποδαρικού (Καρατζά Ευαγγελία –Κάρναβος Κων/νος)
v Κάλαντα Πρωτοχρονιάς – Από τις τάξεις Ε1 και Ε2
v Το έθιμο του ποδαρικού σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας (Κατεργάρη Αναστασία                           - Γιαννοπούλου Γρηγορία –Βασιλείου Δημήτρης και Κολοκυθά Παρασκευή)
v Πάει ο παλιός ο χρόνος –τραγούδι από τη Β2 τάξη
v Ο καινούριος χρόνος – ποίημα(Φιλιπποπούλου Διονυσία- Ροδόπουλος Βασίλης)
v Το έθιμο της βασιλόπιτας(Σωτηροπούλου Νίκη)
v Το έθιμο της κρεμμύδας (Σταυροπούλου Θεοδώρα)
v Μη ξεχάσεις – ποίημα (Τρέσα Ορέστης)
v Το έθιμο του ροδιού και το σφάξιμο του χοίρου (Μπλιάγκας Κων/νος)
v Λίγα λόγια για τα Θεοφάνεια από την υποδ/ντρια του σχολείου Ασημακοπούλου Κοραλία
v Κάλαντα των Φώτων – Από τη Γ2τάξη
v Χαρούμενες Ευχές- τραγούδι από την Στ τάξη

Υπεύθυνη εκδήλωσης:                                               Ασημακοπούλου Κοραλία
Επιμέλεια προγράμματος & προβολής διαφανειών: Σπυροπούλου Ζουμπουλιά
Τεχνική επιμέλεια:                                                    Αναστάσιος Τάψας

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Τα Χριστούγεννα τα γιορτάζουμε μέσα στον παγωμένο χειμώνα. Είναι μια ζεστή γιορτή αγάπης και χαράς. Γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού, που γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, σε ένα σταύλο.

Οι μαμάδες καθαρίζουν τα σπίτια. Στολίζουμε το δέντρο, φτιάχνουμε μελομακάρονα, κουραμπιέδες και χριστόψωμα για να γλυκαθεί το στόμα μας.

Στο σχολείο μάς έδωσε η κυρία στολίδια και ξύλα για να φτιάξουμε ημερολόγια. Φτιάξαμε χριστουγεννιάτικες κάρτες κι ένα υπέροχο χάρτινο δέντρο με ζωγραφιστές μπάλες. Κρεμάσαμε τη μπουγάδα τού Αϊ - Βασίλη και μπάλες χιονιού στα παράθυρα.

Οι άνθρωποι τα Χριστούγεννα έχουν μερικές συνήθειες, όπως: να στολίζουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο ή το καραβάκι. Τα παιδιά να λένε τα κάλαντα και να ανταλλάζουν δώρα. Την Πρωτοχρονιά κόβουμε την βασιλόπιτα. Επίσης κάνουμε γιορτές στο σχολείο και στο σπίτι.

Το μήνυμα της γιορτής ήλθε από ένα φτωχικό σπήλαιο της Βηθλεέμ και είναι η Αγάπη, η Ειρήνη και η Δικαιοσύνη.

                                                                     Χρόνια Πολλά!
Αντονέτα Λέκαϊ, Γ1

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ( 1851 - 1911 )

                                          Πηγή: http://img.protothema.gr/6E2BDCCF46A65AA456089F5CAA91D8B4.jpg

...Ἡ σελήνη ὁλονέν ὑψοῦτο είς τό στερέωμα, ἀμαυροῦσα καί τά τελευταῖα ἀστεράκια, τά ὁποῖα ἀφανῆ ἔλαμπον δειλῶς εἰς τάς γωνίας τοῦ οὐρανοῦ. Ἡ θάλασσα ἐφρικία ἠρέμα ἀπό τήν λεπτήν αὔραν τήν ἐξακολουθοῦσαν νά πνέῃ ὡς λείψανον τοῦ ἀνέμου, ὅστις τήν εἶχεν αύλακώσει ἀπό πρωίας...
Μυστηριῶδες θέλγητρον ἀπέπνεεν ὅλη ἡ σεληνοφεγγής νύξ. ...

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης,  " Ἡ  νοσταλγός " 

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Το δώρο των παιδιών

Τα παιδιά της τρίτης τάξης ( Γ1 ) έκαναν στον Διευθυντή του Σχολείου ένα δώρο. Ένα δώρο ακριβό και πολύτιμο.

Καί είναι ν' απορεί κανείς
πώς βρίσκουν τά παιδιά
μονομιάς
τ' ακριβά
και πολύτιμα...

Το δώρο των παιδιών ήταν αυτό:


ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΣΑΛΠΙΓΓΑ

Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την πας ως την άκρη του κόσμου.
Να την κάνεις περιπατητικό αστέρι ή ξύλα
αναμμένα για τα Χριστούγεννα – στο τζάκι του νέγρου
ή του Έλληνα χωρικού. Να την κάνεις ανθισμένη μηλιά
στα παράθυρα των φυλακισμένων. Εγώ
μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.
Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την κάνεις τις νύχτες
ορατές νότες, έγχρωμες,
στον αέρα του κόσμου.

Να την κάνεις αγάπη.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Κωστῆς Παλαμᾶς ( 1859 - 1943 )


Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι

Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι
στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπή.
Ξέρω μιὰ πράσινη ραχούλα...
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.


Ξέρω στὴ χώρα τὴ μεγάλη
τὸν πλούσιο δρόμο τὸν πλατύ,
μὲ τὰ παλάτια καὶ τοὺς κήπους...
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.


Ξέρω τὸ πρόσχαρο ἀκρογιάλι,
ὅλο τὸ κῦμα τὸ φιλεῖ,
κρινόσπαρτη εἶναι ἡ ἀμμουδιά του...
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.


Ἀτέλειωτη τραβάει μιὰ στράτα,
σκίζει μιὰ χέρσα ἁπλοχωριά,
σκληρὰ τὴ δέρνει τὸ ἀγριοκαίρι
κι ὁ λίβας τὴ χτυπᾶ.


Μιὰ στράτα χιλιοπατημένη,
τὸν καβαλλάρη νηστικό,
τὸν πεζοδρόμο διψασμένο
θάφτει στὸν κουρνιαχτό.


Ἐκεῖ τὸ σπίτι μου θὰ χτίσω
μὲ μιὰ βρυσούλα στὴν αὐλή,
πάντα ἡ γωνιά του θὰ καπνίζει
κι ἡ θύρα του θἆναι ἀνοιχτή.


ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
 

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Μια μέρα στο Κούμαρι

                Την Τέταρτη 30 Νοεμβρίου, στην γιορτή του Αγίου Ανδρέα, οι τάξεις Γ (τμήματα Γ1 & Γ2) και  Δ του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αιγίου, πήγαμε εκπαιδευτική επίσκεψη στο κτήμα του κ. Αγγελακόπουλου στο Κούμαρι. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη κι εμείς χαρούμενοι.
              Ανεβαίνοντας προς το Κούμαρι είδαμε καταπράσινους ελαιώνες, κιτρινοκόκκινα αμπέλια, σπίτια που από τις καμινάδες των τζακιών έβγαινε καπνός και λιγοστούς αλλά ευγενικούς ανθρώπους.
              Φτάνοντας στο κτήμα μάς υποδέχτηκε ο ιδιοκτήτης και η αδελφή του. Εκεί είδαμε την αποθήκη με τα βαρέλια που είχαν μέσα το μπαλσάμικο ξίδι. Το ξίδι αυτό έχει βραβευθεί από το περιοδικό " Γκουρμέ ". Μας έδειξε επίσης τα μεγάλα καζάνια που βράζει το πετιμέζι, το οποίο βγαίνει από το μούστο. Τέλος είδαμε πώς συσκευάζουν  το λάδι. Το μπουκάλι του λαδιού είχε επάνω το όνομά του "eleofillo" .
             Μυρίσαμε τον καθαρό αέρα του βουνού και του χωριού. Οι μυρωδιές από το ξίδι, το πετιμέζι και το λάδι ήταν μεθυστικές.
              Αγγίξαμε τα δρύινα βαρέλια, το χώμα της  εύφορης γης, τους κορμούς των δέντρων.
            Ακούσαμε το ξίδι που έβραζε στα ξύλινα βαρέλια, το θόρυβο των μηχανημάτων του εργαστηρίου και τις χαρούμενες φωνές μας.
           Γευτήκαμε καταπληκτικές, νόστιμες και απλές λιχουδιές, ψωμί με λάδι και ρίγανη, ψωμί με λάδι και ζάχαρη, ψωμί με πετιμέζι.
           Μέσα στη φύση νιώσαμε σαν τα ελεύθερα πουλιά. Μάθαμε ότι οι άνθρωποι που έχουν γνώση και αγαπούν τη γη δημιουργούν νόστιμα, υγιεινά και βραβευμένα προϊόντα.
           Στο παλιό σχολείο του χωριού παίξαμε και ευχαριστηθήκαμε πολύ, γιατί το παιχνίδι για μας είναι τα πάντα.

Έγραψαν οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γ1 την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011
( τό ίδιο κείμενο αναρτήθηκε και στη σελίδα "οι δράσεις μας")
       

Διονυσίου Σολωμού στίχοι

Ὄμορφος κόσμος, ἠθικός, άγγελικά πλασμένος!






 Σολωμού Αυτόγραφα Έργα [:ΑΕ] 504.13-18)