Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Αἴγιο


Εναι ωραα στό Αγιο αύτή τήν ποχή
Τά βουνά λλάζουν τά χρώματα
Παίρνουν το βαθύ καθαρό χρμα τς βροχς κι
ρχονται πιό κοντά
Τά καράβια βρίσκουν ξανά τή θάλασσα

και κάθε βράδυ νάβουν φωτιές στόν ορανό
Τά κίτρινα φ
τα τους γιά τά λιμάνια
Καλά εναι δ
καί πολύ καιρό, πολύ καιρό τώρα
δεδομένου τι χω δε
τό χαμόγελό σας.
Καί π
νε ψηλά τά πουλιά
Καί παίζει
καιρός σά μικρό παιδί
Καί σέ να χρόνο, να
ἤ δύο χρόνια
θά φύγει μόνος του καί θά γλιστρήσει στή θάλασσα
Καλά εναι δ
καί πολύ καιρό, πολύ καιρό τώρα
δεδομένου τι χω δε
τό χαμόγελό σας
νά βάφει μέ χρμα τή χλόη καί τά δέντρα το κήπου.


σ.π.


                                                                                                                                        

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Ο Σωκράτης ὁ Σωφρονίσκου

πηγή:http://www.apologitis.com/gr/ancient/eik/dfsocrates.jpg

Τοῦτο μονάχα παρακαλῶ: τούς γιούς μου,ὅταν μεγαλώσουν, τιμωρῆστε τους, Ἀθηναῖοι, καί βασανίστε τους, ὅπως σᾶς βασάνιζα κι ἐγώ, ἄν σᾶς φανεῖ πώς νοιάζονται γιά τά χρήματα ἤ γιά ἄλλο τίποτε, πρίν ἀπό τήν ἀρετή. Κι ἄν νομίζουν πώς εἶναι κάτι χωρίς νά εἶναι τίποτε, ὀνειδίζετέ τους, καθώς κι ἐγώ ἐσᾶς, γιατί δέν ἐπιμελοῦνται ἐκεῖνα πού πρέπει, καί θαρροῦνε πώς εἶναι κάτι, ὄντας ὁλωσδιόλου ἀνάξιοι. Κι ἄν κάνετε ἔτσι, θά ἔχετε σταθεῖ δίκαιοι καί γιά μένα καί γιά τούς γιούς μου. Ἀλλά εἶναι καιρός νά πηγαίνουμε. Ἐγώ γιά νά πεθάνω κι ἐσεῖς γιά νά ζήσετε. Ποιός ἀπό μᾶς πηγαίνει στό καλύτερο, κανείς δέν τό ξέρει παρά ὁ θεός.

Πλάτωνος, Ἀπολογία Σωκράτους
Μεταγραφή: Γιῶργος Σεφέρης, Μέρες Α΄σελ. 39-40

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

                                                              Ὑπὸ τὴν βασιλικὴν δρῦν

                                              Πηγή: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/Raunkiaer.jpg/280px-Raunkiaer.jpg


Ὅταν παιδίον διηρχόμην ἐκεῖ πλησίον, ἐπὶ ὀναρίου ὀχούμενος, διὰ νὰ ὑπάγω νὰ ἀπολαύσω τὰς ἀγροτικὰς μας πανηγύρεις, τῶν ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ τῆς Πρωτομαγιᾶς, ἐρρέμβαζον γλυκὰ μὴ χορταίνων νὰ θαυμάζω περικαλλὲς δένδρον, μεμονωμένον, πελώριον, μίαν βασιλικὴν δρῦν. Ὁποῖον μεγαλεῖον εἶχεν! Οἱ κλάδοι της χλωρόφαιοι, κατάμεστοι, κραταιοί· οἱ κλῶνές της, γαμψοὶ ὡς ἡ κατατομὴ τοῦ ἀετοῦ, οὖλοι ὡς ἡ χαίτη τοῦ λέοντος, προεῖχον ἀναδεδημένοι, εἰς βασιλικὰ στέμματα. Καὶ ἦτον ἐκείνη ἄνασσα τοῦ δρυμοῦ, δέσποινα ἀγρίας καλλονῆς, βασίλισσα τῆς δρόσου…

Ἀπὸ τὰ φύλλα της ἐστάλαζε κ’ ἔρρεεν ὁλόγυρά της «μάννα ζωῆς, δρόσος γλυκασμοῦ, μέλι τὸ ἐκ πέτρας». Ἔθαλπον οἱ ζωηφόροι ὀποὶ της ἔρωτα θείας ἀκμῆς, κ’ ἔπνεεν ἡ θεσπεσία φυλλάς της ἵμερον τρυφῆς ἀκηράτου. Καὶ ἡ κορυφὴ της βαθύκομος ἠγείρετο ὡς στέμμα παρθενικόν, διάδημα θεῖον.

Ἠσθανόμην ἄφατον συγκίνησιν νὰ θεωρῶ τὸ μεγαλοπρεπὲς ἐκεῖνο δένδρον. Ἐφάνταζεν εἰς τὸ ὄμμα, ἔμελπεν εἰς τὸ οὖς, ἐψιθύριζεν εἰς τὴν ψυχὴν φθόγγους ἀρρήτου γοητείας. Οἱ κλῶνες, οἱ ράμνοι, τὸ φύλλωμά της, εἰς τοῦ ἀνέμου τὴν σεῖσιν, ἐφαίνοντο ὡς νὰ ψάλλωσι μέλος ψαλμικόν, τὸ «Ὡς ἐμεγαλύνθη». Μ’ ἔθελγε, μ’ ἐκήλει, μ’ ἐκάλει ἐγγύς της. Ἐπόθουν νὰ πηδήσω ἀπὸ τοῦ ὑποζυγίου, νὰ τρέξω πλησίον της, νὰ τὴν ἀπολαύσω• νὰ περιπτυχθῶ τὸν κορμόν της, ὅστις θὰ ἦτον ἀγκάλιασμα διὰ πέντε παιδιὰ ὡς ἐμέ, καὶ νὰ τὸν φιλήσω. Νὰ προσπαθήσω ν΄ ἀναρριχηθῶ εἰς τὸ πελώριον στέλεχος, τὸ ἁδρὸν καὶ ἀμαυρόν, ν’ ἀναβῶ εἰς τὸ σταύρωμα τῶν κλάδων της, ν’ ἀνέλθω εἰς τοὺς κλῶνας, νὰ ὑψωθῶ εἰς τοὺς ἀκρέμονας… Καὶ ἂν δὲν μ’ ἐδέχετο, καὶ ἂν μ’ ἀπέβαλλεν ἀπὸ τὸ σῶμα της, καὶ μ’ ἔρριπτε κάτω, ἂς ἐπιπτον νὰ κυλισθῶ εἰς τὴν χλόην της, νὰ στεγασθῶ ὑπὸ τὴν σκιάν της, ὑπὸ τὰ ἀετώματα τῶν κλώνων της, τὰ ὅμοια μὲ στέμματα Δαυὶδ θεολήπτου ( ἀπόσπασμα )

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Υπέρ της Aχαϊκής Συμπολιτείας πολεμήσαντες

Aνδρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατ’ ευκλεώς·
τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες.
Άμωμοι σεις, αν έπταισαν ο Δίαιος κι ο Κριτόλαος.
Όταν θα θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν,
«Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» θα λένε
για σας. Έτσι θαυμάσιος θάναι ο έπαινός σας.—

Εγράφη εν Aλεξανδρεία υπό Aχαιού·
έβδομον έτος Πτολεμαίου, Λαθύρου.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Σχέδια για ένα καλοκαίρι. [Άνθη της πέτρας]

Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα
με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες
γυαλίζοντας στ' αργό ψιχάλισμα,
άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες
που ήρθαν όταν κανένας δε μιλούσε και μου μίλησαν
που μ' άφησαν να τις αγγίξω ύστερ' απ' τη σιωπή
μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια.


Γιώργος Σεφέρης
(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1974)