Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης -Ένα αληθινό περιστατικό !

Πήγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα γραφεία της εφημερίδας «Ακρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα. Ο Σταμάτης Σταματίου (Στάμ Στάμ) δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής. Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώσει και το κείμενό του. Ακολουθεί ο χαρακτηριστικός διάλογος , όπως τον κατέγραψε ο Στ. Σταματίου:
«-Κι αυτά τι να τα κάμω; Δεν τα θέλετε;
Και μου έδειχνε κάτι χαρτιά. Νόμισα πως ήταν πιστοποιητικά απορίας.
–Κράτησέ τα, του είπα, εμάς δεν μας χρειάζονται.
Εσείστηκε, λυγίστηκε ολίγο, έκανε, σκυφτός να φύγη, ξαναγύρισε.
–Τότε αφού δεν σας χρειάζονται αυτά, εγώ με τι δικαίωμα θα πληρωθώ;
–Δεν πειράζει, αρκούμεθα εις τον λόγον σας. Χριστούγεννα είναι τώρα.
–Ναί, αλλά αν δεν πάρετε αυτά, εγώ δεν μπορώ να πάρω χρήματα.
–Μα δεν τα παίρνετε εσείς τα χρήματα, σας τα δίνουμε εμείς!...
–Ε, τότε, πάρτε κι εσείς ετούτα που μου τα ζητήσατε.
Και τα άφησε σιγά και μαλακά απάνω στο τραπέζι. Εσκέφθηκα, μήπως του ζήτησε τίποτα πιστοποιητικά το λογιστήριο.
–Μα τι είναι, επι τέλους αυτά, του λέω, που πρέπει απαραιτήτως να τα πάρουμε;
–Το διήγημα των Χριστουγέννων, που μου εζητήσατε.
–Το διήγημα των Χριστουγέννων... και ποιός είσθε σείς;
–Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης!
–Ο ίδιος;
–Ο ίδιος και ολόκληρος!
Επεσε το ταβάνι κα μέ πλάκωσε, η πέννα έφυγε απο τα χέρια μου, όλα εκεί μέσα, εικόνες, καρέκλες, βιβλία, εφημερίδες, σαν να στροβιλίσθηκαν γύρω μου και έκανα ώρα να συνέλθω.
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης! Αυτός ο πρίγκηψ των Ελλήνων λογογράφων, που τον φανταζόμουνα ακτινοβολούντα, γελαστόν, ωραίον, καλοντυμένον, ευτυχή, γεμάτον εγωϊσμόν, αέρα και μεγαλοπρέπεια, αυτός!... Αυτός ο μαλακός, ο καλός, ο δειλός, ο φοβισμένος, και τσαλακωμένος άνθρωπος, που στεκότανε με συστολή μαθητού επιμελούς, εκεί ενώπιόν μου!... Αυτός, που μας έδωκε γλύκες πνευματικές και συγκινήσεις ψυχικές, που ανιστόρησε κόσμους θαλασσινούς, κι᾿ εζωντάνεψε, εμπρός μας, ανθρώπους μακρυνούς κι᾿ αγνώστους, που τούς έκαμε δικούς μας, εντελώς δικούς μας, σαν να περάσαμε μιά ζωή μαζί, αυτός σε μιά τέτοια κατάστασι, εκεί ενώπιόν μου!... Του έσφιξα το χέρι χωρίς να ημπορώ ούτε μιά λέξι να προφέρω. Απο την ταραχή μου και τη σαστιμάρα μου ούτε το φώς δεν άναψα. Αισθάνθηκα ένα τρεμουλιαστό χέρι να σφίγγη το δικό μου και τον έχασα μέσα εις το σκοτάδι... Εμεινε όμως πίσω μια μοσχοβολιά κηριού που λυώνει εμπρός στις άγιες εικόνες, κάτι από του καντηλιού το σβύσιμο, κάτι από θυμιατού πέρασμα μακρυνό, μακρυνό πολύ...».


Πηγή: http://ligakaikala.blogspot.com/2011/12/blog-post_22.html
              Διετηρήθη η ορθογραφία του κειμένου

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 11: 00΄

v Απολυτίκιο Χριστουγέννων(Μιχαήλ Καΐπης – Σταμάτης Σταματόπουλος)
v «Τα κάλαντα» – πίνακας Νικηφόρου Λύτρα (σχολιασμός)
v Κάλαντα Χριστουγέννων
v Βυζαντινή εικόνα – επεξήγηση της εικόνας των Χριστουγέννων (Κατσίβελου Νικολέτα – Αποστολόπουλος Παναγιώτης)
v Η Γέννηση του Χριστού-ποίημα (Βασιλική Σπηλιωτοπούλου – Ανδριάννα Μπουρνάζου)
v Χιόνια στο καμπαναριό-τραγούδι από τις τάξεις Α1 και Α2
v Το άστρο της Βηθλεέμ ήταν ένα φυσικό φαινόμενο; (Αντωνόπουλος Νικόλαος – Καρτέρη Γεωργία)
v Οι καμπάνες των Χριστουγέννων(ποίημα Μιχαέλα Τσεαλνίκ)
v Το δέντρο των Χριστουγέννων(Καραμήτσας Απόστολος)
v Ω! Έλατο – τραγούδι από τη Β1 τάξη
v Κάλτσες δώρων (Κυρίτση Άννα)
v Χριστόξυλο (Μαυροπούλου Αθηνά- Αντωνοπούλου Γαρυφαλλιά)
v Μικρός τυμπανιστής –τραγούδι από τη Δ΄ τάξη
v «Τα δύο μικρά έλατα» -Διήγημα της Ευγενίας Παλαιολόγου – Πετρώνδα. Διαβάζουν ο κος Αθανάσιος Κουσουλός και η κα Αικατερίνη Φιτσιάλου
v Τρίγωνα Κάλαντα – τραγούδι από τη Γ1 τάξη
v Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στο Βυζάντιο (Καρατζά Ευαγγελία)
v Το έθιμο του ποδαρικού (Καρατζά Ευαγγελία –Κάρναβος Κων/νος)
v Κάλαντα Πρωτοχρονιάς – Από τις τάξεις Ε1 και Ε2
v Το έθιμο του ποδαρικού σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας (Κατεργάρη Αναστασία                           - Γιαννοπούλου Γρηγορία –Βασιλείου Δημήτρης και Κολοκυθά Παρασκευή)
v Πάει ο παλιός ο χρόνος –τραγούδι από τη Β2 τάξη
v Ο καινούριος χρόνος – ποίημα(Φιλιπποπούλου Διονυσία- Ροδόπουλος Βασίλης)
v Το έθιμο της βασιλόπιτας(Σωτηροπούλου Νίκη)
v Το έθιμο της κρεμμύδας (Σταυροπούλου Θεοδώρα)
v Μη ξεχάσεις – ποίημα (Τρέσα Ορέστης)
v Το έθιμο του ροδιού και το σφάξιμο του χοίρου (Μπλιάγκας Κων/νος)
v Λίγα λόγια για τα Θεοφάνεια από την υποδ/ντρια του σχολείου Ασημακοπούλου Κοραλία
v Κάλαντα των Φώτων – Από τη Γ2τάξη
v Χαρούμενες Ευχές- τραγούδι από την Στ τάξη

Υπεύθυνη εκδήλωσης:                                               Ασημακοπούλου Κοραλία
Επιμέλεια προγράμματος & προβολής διαφανειών: Σπυροπούλου Ζουμπουλιά
Τεχνική επιμέλεια:                                                    Αναστάσιος Τάψας

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Τα Χριστούγεννα τα γιορτάζουμε μέσα στον παγωμένο χειμώνα. Είναι μια ζεστή γιορτή αγάπης και χαράς. Γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού, που γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, σε ένα σταύλο.

Οι μαμάδες καθαρίζουν τα σπίτια. Στολίζουμε το δέντρο, φτιάχνουμε μελομακάρονα, κουραμπιέδες και χριστόψωμα για να γλυκαθεί το στόμα μας.

Στο σχολείο μάς έδωσε η κυρία στολίδια και ξύλα για να φτιάξουμε ημερολόγια. Φτιάξαμε χριστουγεννιάτικες κάρτες κι ένα υπέροχο χάρτινο δέντρο με ζωγραφιστές μπάλες. Κρεμάσαμε τη μπουγάδα τού Αϊ - Βασίλη και μπάλες χιονιού στα παράθυρα.

Οι άνθρωποι τα Χριστούγεννα έχουν μερικές συνήθειες, όπως: να στολίζουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο ή το καραβάκι. Τα παιδιά να λένε τα κάλαντα και να ανταλλάζουν δώρα. Την Πρωτοχρονιά κόβουμε την βασιλόπιτα. Επίσης κάνουμε γιορτές στο σχολείο και στο σπίτι.

Το μήνυμα της γιορτής ήλθε από ένα φτωχικό σπήλαιο της Βηθλεέμ και είναι η Αγάπη, η Ειρήνη και η Δικαιοσύνη.

                                                                     Χρόνια Πολλά!
Αντονέτα Λέκαϊ, Γ1

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ( 1851 - 1911 )

                                          Πηγή: http://img.protothema.gr/6E2BDCCF46A65AA456089F5CAA91D8B4.jpg

...Ἡ σελήνη ὁλονέν ὑψοῦτο είς τό στερέωμα, ἀμαυροῦσα καί τά τελευταῖα ἀστεράκια, τά ὁποῖα ἀφανῆ ἔλαμπον δειλῶς εἰς τάς γωνίας τοῦ οὐρανοῦ. Ἡ θάλασσα ἐφρικία ἠρέμα ἀπό τήν λεπτήν αὔραν τήν ἐξακολουθοῦσαν νά πνέῃ ὡς λείψανον τοῦ ἀνέμου, ὅστις τήν εἶχεν αύλακώσει ἀπό πρωίας...
Μυστηριῶδες θέλγητρον ἀπέπνεεν ὅλη ἡ σεληνοφεγγής νύξ. ...

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης,  " Ἡ  νοσταλγός " 

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Το δώρο των παιδιών

Τα παιδιά της τρίτης τάξης ( Γ1 ) έκαναν στον Διευθυντή του Σχολείου ένα δώρο. Ένα δώρο ακριβό και πολύτιμο.

Καί είναι ν' απορεί κανείς
πώς βρίσκουν τά παιδιά
μονομιάς
τ' ακριβά
και πολύτιμα...

Το δώρο των παιδιών ήταν αυτό:


ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΣΑΛΠΙΓΓΑ

Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την πας ως την άκρη του κόσμου.
Να την κάνεις περιπατητικό αστέρι ή ξύλα
αναμμένα για τα Χριστούγεννα – στο τζάκι του νέγρου
ή του Έλληνα χωρικού. Να την κάνεις ανθισμένη μηλιά
στα παράθυρα των φυλακισμένων. Εγώ
μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.
Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την κάνεις τις νύχτες
ορατές νότες, έγχρωμες,
στον αέρα του κόσμου.

Να την κάνεις αγάπη.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Κωστῆς Παλαμᾶς ( 1859 - 1943 )


Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι

Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι
στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπή.
Ξέρω μιὰ πράσινη ραχούλα...
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.


Ξέρω στὴ χώρα τὴ μεγάλη
τὸν πλούσιο δρόμο τὸν πλατύ,
μὲ τὰ παλάτια καὶ τοὺς κήπους...
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.


Ξέρω τὸ πρόσχαρο ἀκρογιάλι,
ὅλο τὸ κῦμα τὸ φιλεῖ,
κρινόσπαρτη εἶναι ἡ ἀμμουδιά του...
Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.


Ἀτέλειωτη τραβάει μιὰ στράτα,
σκίζει μιὰ χέρσα ἁπλοχωριά,
σκληρὰ τὴ δέρνει τὸ ἀγριοκαίρι
κι ὁ λίβας τὴ χτυπᾶ.


Μιὰ στράτα χιλιοπατημένη,
τὸν καβαλλάρη νηστικό,
τὸν πεζοδρόμο διψασμένο
θάφτει στὸν κουρνιαχτό.


Ἐκεῖ τὸ σπίτι μου θὰ χτίσω
μὲ μιὰ βρυσούλα στὴν αὐλή,
πάντα ἡ γωνιά του θὰ καπνίζει
κι ἡ θύρα του θἆναι ἀνοιχτή.


ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
 

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Μια μέρα στο Κούμαρι

                Την Τέταρτη 30 Νοεμβρίου, στην γιορτή του Αγίου Ανδρέα, οι τάξεις Γ (τμήματα Γ1 & Γ2) και  Δ του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αιγίου, πήγαμε εκπαιδευτική επίσκεψη στο κτήμα του κ. Αγγελακόπουλου στο Κούμαρι. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη κι εμείς χαρούμενοι.
              Ανεβαίνοντας προς το Κούμαρι είδαμε καταπράσινους ελαιώνες, κιτρινοκόκκινα αμπέλια, σπίτια που από τις καμινάδες των τζακιών έβγαινε καπνός και λιγοστούς αλλά ευγενικούς ανθρώπους.
              Φτάνοντας στο κτήμα μάς υποδέχτηκε ο ιδιοκτήτης και η αδελφή του. Εκεί είδαμε την αποθήκη με τα βαρέλια που είχαν μέσα το μπαλσάμικο ξίδι. Το ξίδι αυτό έχει βραβευθεί από το περιοδικό " Γκουρμέ ". Μας έδειξε επίσης τα μεγάλα καζάνια που βράζει το πετιμέζι, το οποίο βγαίνει από το μούστο. Τέλος είδαμε πώς συσκευάζουν  το λάδι. Το μπουκάλι του λαδιού είχε επάνω το όνομά του "eleofillo" .
             Μυρίσαμε τον καθαρό αέρα του βουνού και του χωριού. Οι μυρωδιές από το ξίδι, το πετιμέζι και το λάδι ήταν μεθυστικές.
              Αγγίξαμε τα δρύινα βαρέλια, το χώμα της  εύφορης γης, τους κορμούς των δέντρων.
            Ακούσαμε το ξίδι που έβραζε στα ξύλινα βαρέλια, το θόρυβο των μηχανημάτων του εργαστηρίου και τις χαρούμενες φωνές μας.
           Γευτήκαμε καταπληκτικές, νόστιμες και απλές λιχουδιές, ψωμί με λάδι και ρίγανη, ψωμί με λάδι και ζάχαρη, ψωμί με πετιμέζι.
           Μέσα στη φύση νιώσαμε σαν τα ελεύθερα πουλιά. Μάθαμε ότι οι άνθρωποι που έχουν γνώση και αγαπούν τη γη δημιουργούν νόστιμα, υγιεινά και βραβευμένα προϊόντα.
           Στο παλιό σχολείο του χωριού παίξαμε και ευχαριστηθήκαμε πολύ, γιατί το παιχνίδι για μας είναι τα πάντα.

Έγραψαν οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γ1 την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011
( τό ίδιο κείμενο αναρτήθηκε και στη σελίδα "οι δράσεις μας")
       

Διονυσίου Σολωμού στίχοι

Ὄμορφος κόσμος, ἠθικός, άγγελικά πλασμένος!






 Σολωμού Αυτόγραφα Έργα [:ΑΕ] 504.13-18)

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Αἴγιο


Εναι ωραα στό Αγιο αύτή τήν ποχή
Τά βουνά λλάζουν τά χρώματα
Παίρνουν το βαθύ καθαρό χρμα τς βροχς κι
ρχονται πιό κοντά
Τά καράβια βρίσκουν ξανά τή θάλασσα

και κάθε βράδυ νάβουν φωτιές στόν ορανό
Τά κίτρινα φ
τα τους γιά τά λιμάνια
Καλά εναι δ
καί πολύ καιρό, πολύ καιρό τώρα
δεδομένου τι χω δε
τό χαμόγελό σας.
Καί π
νε ψηλά τά πουλιά
Καί παίζει
καιρός σά μικρό παιδί
Καί σέ να χρόνο, να
ἤ δύο χρόνια
θά φύγει μόνος του καί θά γλιστρήσει στή θάλασσα
Καλά εναι δ
καί πολύ καιρό, πολύ καιρό τώρα
δεδομένου τι χω δε
τό χαμόγελό σας
νά βάφει μέ χρμα τή χλόη καί τά δέντρα το κήπου.


σ.π.


                                                                                                                                        

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Ο Σωκράτης ὁ Σωφρονίσκου

πηγή:http://www.apologitis.com/gr/ancient/eik/dfsocrates.jpg

Τοῦτο μονάχα παρακαλῶ: τούς γιούς μου,ὅταν μεγαλώσουν, τιμωρῆστε τους, Ἀθηναῖοι, καί βασανίστε τους, ὅπως σᾶς βασάνιζα κι ἐγώ, ἄν σᾶς φανεῖ πώς νοιάζονται γιά τά χρήματα ἤ γιά ἄλλο τίποτε, πρίν ἀπό τήν ἀρετή. Κι ἄν νομίζουν πώς εἶναι κάτι χωρίς νά εἶναι τίποτε, ὀνειδίζετέ τους, καθώς κι ἐγώ ἐσᾶς, γιατί δέν ἐπιμελοῦνται ἐκεῖνα πού πρέπει, καί θαρροῦνε πώς εἶναι κάτι, ὄντας ὁλωσδιόλου ἀνάξιοι. Κι ἄν κάνετε ἔτσι, θά ἔχετε σταθεῖ δίκαιοι καί γιά μένα καί γιά τούς γιούς μου. Ἀλλά εἶναι καιρός νά πηγαίνουμε. Ἐγώ γιά νά πεθάνω κι ἐσεῖς γιά νά ζήσετε. Ποιός ἀπό μᾶς πηγαίνει στό καλύτερο, κανείς δέν τό ξέρει παρά ὁ θεός.

Πλάτωνος, Ἀπολογία Σωκράτους
Μεταγραφή: Γιῶργος Σεφέρης, Μέρες Α΄σελ. 39-40

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

                                                              Ὑπὸ τὴν βασιλικὴν δρῦν

                                              Πηγή: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/Raunkiaer.jpg/280px-Raunkiaer.jpg


Ὅταν παιδίον διηρχόμην ἐκεῖ πλησίον, ἐπὶ ὀναρίου ὀχούμενος, διὰ νὰ ὑπάγω νὰ ἀπολαύσω τὰς ἀγροτικὰς μας πανηγύρεις, τῶν ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ τῆς Πρωτομαγιᾶς, ἐρρέμβαζον γλυκὰ μὴ χορταίνων νὰ θαυμάζω περικαλλὲς δένδρον, μεμονωμένον, πελώριον, μίαν βασιλικὴν δρῦν. Ὁποῖον μεγαλεῖον εἶχεν! Οἱ κλάδοι της χλωρόφαιοι, κατάμεστοι, κραταιοί· οἱ κλῶνές της, γαμψοὶ ὡς ἡ κατατομὴ τοῦ ἀετοῦ, οὖλοι ὡς ἡ χαίτη τοῦ λέοντος, προεῖχον ἀναδεδημένοι, εἰς βασιλικὰ στέμματα. Καὶ ἦτον ἐκείνη ἄνασσα τοῦ δρυμοῦ, δέσποινα ἀγρίας καλλονῆς, βασίλισσα τῆς δρόσου…

Ἀπὸ τὰ φύλλα της ἐστάλαζε κ’ ἔρρεεν ὁλόγυρά της «μάννα ζωῆς, δρόσος γλυκασμοῦ, μέλι τὸ ἐκ πέτρας». Ἔθαλπον οἱ ζωηφόροι ὀποὶ της ἔρωτα θείας ἀκμῆς, κ’ ἔπνεεν ἡ θεσπεσία φυλλάς της ἵμερον τρυφῆς ἀκηράτου. Καὶ ἡ κορυφὴ της βαθύκομος ἠγείρετο ὡς στέμμα παρθενικόν, διάδημα θεῖον.

Ἠσθανόμην ἄφατον συγκίνησιν νὰ θεωρῶ τὸ μεγαλοπρεπὲς ἐκεῖνο δένδρον. Ἐφάνταζεν εἰς τὸ ὄμμα, ἔμελπεν εἰς τὸ οὖς, ἐψιθύριζεν εἰς τὴν ψυχὴν φθόγγους ἀρρήτου γοητείας. Οἱ κλῶνες, οἱ ράμνοι, τὸ φύλλωμά της, εἰς τοῦ ἀνέμου τὴν σεῖσιν, ἐφαίνοντο ὡς νὰ ψάλλωσι μέλος ψαλμικόν, τὸ «Ὡς ἐμεγαλύνθη». Μ’ ἔθελγε, μ’ ἐκήλει, μ’ ἐκάλει ἐγγύς της. Ἐπόθουν νὰ πηδήσω ἀπὸ τοῦ ὑποζυγίου, νὰ τρέξω πλησίον της, νὰ τὴν ἀπολαύσω• νὰ περιπτυχθῶ τὸν κορμόν της, ὅστις θὰ ἦτον ἀγκάλιασμα διὰ πέντε παιδιὰ ὡς ἐμέ, καὶ νὰ τὸν φιλήσω. Νὰ προσπαθήσω ν΄ ἀναρριχηθῶ εἰς τὸ πελώριον στέλεχος, τὸ ἁδρὸν καὶ ἀμαυρόν, ν’ ἀναβῶ εἰς τὸ σταύρωμα τῶν κλάδων της, ν’ ἀνέλθω εἰς τοὺς κλῶνας, νὰ ὑψωθῶ εἰς τοὺς ἀκρέμονας… Καὶ ἂν δὲν μ’ ἐδέχετο, καὶ ἂν μ’ ἀπέβαλλεν ἀπὸ τὸ σῶμα της, καὶ μ’ ἔρριπτε κάτω, ἂς ἐπιπτον νὰ κυλισθῶ εἰς τὴν χλόην της, νὰ στεγασθῶ ὑπὸ τὴν σκιάν της, ὑπὸ τὰ ἀετώματα τῶν κλώνων της, τὰ ὅμοια μὲ στέμματα Δαυὶδ θεολήπτου ( ἀπόσπασμα )

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Υπέρ της Aχαϊκής Συμπολιτείας πολεμήσαντες

Aνδρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατ’ ευκλεώς·
τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες.
Άμωμοι σεις, αν έπταισαν ο Δίαιος κι ο Κριτόλαος.
Όταν θα θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν,
«Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» θα λένε
για σας. Έτσι θαυμάσιος θάναι ο έπαινός σας.—

Εγράφη εν Aλεξανδρεία υπό Aχαιού·
έβδομον έτος Πτολεμαίου, Λαθύρου.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Σχέδια για ένα καλοκαίρι. [Άνθη της πέτρας]

Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα
με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες
γυαλίζοντας στ' αργό ψιχάλισμα,
άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες
που ήρθαν όταν κανένας δε μιλούσε και μου μίλησαν
που μ' άφησαν να τις αγγίξω ύστερ' απ' τη σιωπή
μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια.


Γιώργος Σεφέρης
(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1974)

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, Πέμπτη 7Μ

Ἀπό τό πολύ νά μήν σκέπτομαι τίποτα καί νά μήν
συγκινοῦμαι ἀπό τίποτα, ξεθάρρεψε ὁ χρόνος καί μ'
ἀπόλυσε καταμεσῆς τοῦ Kρητικοῦ πελάγους.

Ἔγινα χιλιάδων ἐτῶν καί ἤδη χρησιμοποιῶ τή Mινωι-
κή γραφή μέ τόση ἄνεση πού ὁ κόσμος ἀπορεῖ καί πι-
στεύει στό θαῦμα.

Tό εὐτύχημα εἶναι ὅτι δέν καταφέρνει νά μέ διαβάσει.


(ἀπό τό Ἡμερολόγιο ἑνός ἀθέατου Ἀπριλίου, ὕψιλον βιβλία, 1984 )

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Α’ ἐπιστολὴ Παύλου πρὸς Κορινθίους (ιβ’ 27 - ιγ’ 13)

1.Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. 
2. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. 
3. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. 
4.Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, 
5. οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, 
6. οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· 
7. πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. 
8.  Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. 
9. ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· 
10. ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. 
11.  ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. 
12. βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. 
13. νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.
 

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

Τά Μαθηματικά εἶναι ἕνα κορίτσι στόν κῆπο
Τά δέντρα πού ρίχνουν τόν ἤσκιο τους στήν αὐλή
Οἱ ὡραῖες στροφές τῶν ποιημάτων, τῶν ποταμῶν καί τῆς παλιᾶς μας κούρσας
Τά μαθηματικά εἶναι ἕνα σμῆνος ἀπό μέλισσες στό δάσος τοῦ Μαινάλου
Εἶναι ἕνα πουλί πού ἔχει σταθεῖ
καί κελαηδεῖ
μέσα στά δέντρα
τῆς πολιτείας 
                                                                                  σ.π.